બોલ હવે કેમ …

ભલે વરસ્યો તુ ધોધમાર,
આ વરસાદમાં દેહ ભીંજાયો, મન રહ્યું કોરું
બોલ હવે કેમ પલળવું

ભલે ચાલ્યો તું હંમેશા સાથ,
આ રસ્તામાં હાથ મળ્યાં, હ્ર્દય રહ્યું છેટું
બોલ હવે કેમ ચાલવું

ભલે રહ્યો તું દિલમાં હંમેશ,
આ રમતમાં લાગણી રહી, પ્રેમ રહ્યો બાકી
બોલ હવે કેમ રહેવું

ભલે તરસ્યો તું સદનતર,
આ પ્યાલામાં વિષ રહ્યુ, અમૃત રહ્યું બાકી
બોલ હવે કેમ જીવવું

ભલે પ્રેમ કર્યો તે હરપળ,
આ જીવનમાં તું મળ્યો, હું રહી બાકી
બોલ હવે કેમ મળવું

– કિંજલ પટેલ (કિરા)

Advertisements

મારું ઘર​

એમ તો કહેવા માટે મારા બે ઘર છે પણ એમાથી એકને પણ હું પોતાનુ કહી શકુ એમ નથી. આમ તો આ ઘરમાં હું પરણીને આવી હતી અને અહી જ મારા પતિ સાથે જીવન વિતાવ​વાના સપના જોયા હતા પણ ખબર નહી ક્યારે એક તુફાન આવ્યું અને મારું એ સપનુ રોડાઈ ગયું. મારું સર્વસ્વ લુટાઈ ગયું.

એક ઘરેથી મને વિદાય આપ​વામાં આવી હતી પણ એનો અર્થ એ નહોતો કે હું ફરી પાછી ત્યા ના જઇ શકું પણ જ્યારે મને સહારાની જરૂર હતી ત્યારે એ ઘર મારી માટે પારકું થ​ઈ ગયુ. આ ઘરમાં લગ્ન પછી મારું ગ્રુહલક્ષ્મી તરીકે સ્વાગત કરવામાં આવ્યું હતું પણ આ ઘરને ક્યારેય હુ મારું કહી જ ના શકી કારણ કે દરેક સમયે મને અહેસાસ થતો કે આ ઘર મારું નથી.

સંજીવ તરફથી મને પુરો સહકાર અને સહારો રહેતો પણ આ રૂઢીચુસ્ત સમાજના કારણે એ બંધાયેલા હતા એટલે જ અમુક સમયે એ પણ મારો સાથ ના આપી શકતા. ક્દાચ આના કારણે જ મને લડ​વાની હિંમત મળી નહી તો હું મારા દિકરાનું ભ​વિષ્ય સુરક્ષીત ના કરી શકી હોત​.

સંજીવ હંમેશા કહેતા કે ક્યારેક તમારે તમારી લડાઈ જાતે જ લડવી પડે છે અને એ મને બધી રીતે સહકાર પણ આપતા. એમણે આપેલ હિંમત ના કારણે જ આજે હું આટલું કરી શકી છું અને મે જે પણ કર્યુ છે એ મારા દિકરા માટે કર્યુ છે. આજે મને મારા દિકરા ઉપર ગર્વ થ​ઈ રહ્યો છે, મારા આટલા વર્ષની મહેનતનું ફળ મળ્યુ છે.

આજે હું મારા ઘરે જ​ઈ રહી છું જે મારા દિકરાએ મારી માટે ખરીધ્યું છે અને હ​વેથી અમે ત્યાં સાથે રહેશું. આ વાત પહેલા મને ખટકી હતી પણ પછી મારે એણી વાત માનવી પડી કારણ કે મારી દિકરી જેવી વહુ મને એમણી સાથે લેવા આવી હતી. ત્યારે મારા દિકરાએ કહ્યું હતું

મમ્મી, ક્યાં સુધી તમે આ લોકોના સહારે રહેશો. હ​વે અમે બન્ને કમાઇએ છીએ તો તમે અમારી સાથે રહેવા આવી જાવ​. હજી હું આ વાત પર વિચાર કરુ એ પહેલા જ મારા જેઠાણી કહે,

દેરાણીબા ધ્યાન રાખજો, દિકરો જાતે વહુ શોધી લાવ્યો છે ક્યાક ત્યા જઇને જીવન નર્ક ના બની જાય​.

બધુ જાણ​વા છતા હું ચુપ રહેતી એટલે એમ કે હુ સમજતી નથી પણ આખરે મે નિર્ણય લ​ઈ લીધો અને મારા દિકરા-વહુ સાથે જ​વા તૈયાર થઈ. આટઆટલા દુઃખ વેઠ્યા પછી આજે સુખનો સુરજ જોયો છે પણ મારુ મન શાંત છે. ખુશી છે પણ એણે વ્યક્ત કર​વાનુ કારણ નહોતું

અમે જ્યારે ઘરે પહોચ્યા ત્યારે બધા ત્યા હાજર હતા. મારી વહુના ઘરના લોકો. દિકરાના ઓફીસના લોકો અને થોડા સગાસંબંધી જે અમણે પોતાના માનતા. અમે ગાડીમાથી ઉતરી ને ઘરના મુખ્ય બારણા તરફ ગયા, હજી બારણું ખોલ​વામાં આવ્યું ના હતું. એટ્લામાં જ મારી વહુએ મારા હાથમાં કાતર પકડાવી અને મે બારણા આગળની દોરી કાપી. તરત જ બારણા પાસેનું કાપડ હટ્યું અને એના પર લખેલું નામ વંચાયુ. એના પર લખેલું હતું

“સરીતા ભ​વન​”

મારા દિકરાએ આ ઘરને મારું નામ આપ્યું આ જોઈ આજે મને હાશ થઈ. હાશ એ વાતની કે આ ઘરને હું મારુ ઘર કહી શકીશ​. અમારુ ઘર​.

– કિંજલ પટેલ (કિરા)

 

Happy Father’s Day

આજે ફરી કંઇક લખવાનો પ્રયાસ કરું છુ એના માટે જેના દરેક લીધેલાં નિર્ણયમાં ફક્ત પ્રેમ હોય છે પણ દરેક સંતાનને એ સમજવામાં સમય લાગી જાય છે અને એ એક પિતા હોય છે. મારો આ એક નાનો પ્રયાસ છે એ યોગદાનને સરાહવાનો.

તમારી આંગળી પકડી ચાલતા શીખી, ક્યારેય ના પાડવાની બીકે
પણ જ્યારે ઠોકર વાગી ત્યારે તમે સાથે હતા મને સંભાળવા માટે

તમારો જ હાથ પકડી આગળ વધી, ક્યારેય પાછળ ના હટવા માટે
પણ જ્યારે પાછા હટવાનો સમય આવ્યો ત્યારે તમે સાથે હતા મને આગળ વધારવા માટે

તમારાં મારા માટે જોયેલા દરેક સપના, બધાં પૂરા કરવાનાં સંકલ્પ સાથે
પણ જ્યારે કોઇક સપનું તૂટ્યું ત્યારે તમે સાથે હતા એને સાકાર કરવાની પ્રેરણા બનીને

તમારા એ શબ્દો જે મને દરેક સમયે હિંમત આપતા, ક્યારેય હાર ના માનવા માટે
પણ જ્યારે કોઇક હારનો સામનો કર્યો ત્યારે તમે સાથે હતા જીતનો રસ્તો બતાવવા

તમારા એ દરેક નિર્ણય જે તમે મારી માટે લીધાં,હંમેશા મારુ સારું વિચારીને
પણ જ્યારે મે મનમાની કરી ત્યારે તમે સાથે હતા મારો સાથ આપવા

આજે તો હું તમારી સાથે છું પણ ક્યારેક યે સમય આવશે જ્યારે તમે મને પોતાના હાથે વિદાય આપશો. મારો હાથ બીજા કોઇકના હાથમાં આપી એ વિશ્વાસ સાથે કે ઐ પણ મારુ એટલું જ ધ્યાન રાખશે. મારે આ આંગળી, હાથ, આંગણું અને ઘર છોડી જવું પડશે પણ મને ખબર છે તમારા દિલમાં મારી જગ્યા હંમેશા રહેશે.

Father,
Son’s first hero,
Daughter’s first love

– Kinjal Patel (Kira)